02-03-08

gevecht

al een ganse week heb ik tijd gehad om te bloggen, en al een ganse week heb ik gedacht, maar waarover dan... alles lijkt plots zo banaal... ik zit dus niet terug op de rails...

het gaat gewoon niet goed, ik las haar brief, haar afscheid, en opnieuw begreep ik het, maar tegelijkertijd was er het besef, shit, ik begrijp dit... altijd al geweten hoor, dat er zich een sluimerend kantje in mij bevindt, maar het hele voorval heeft die oude wonden terug opengereten, de combinatie thuis wonen en dit... het gaat niet goed...

thuis wonen, terug in het ouderlijk huis verblijven, een periode die achter me lag, al meer dan 10 jaar geleden; heb toen een zwaar gevecht met mezelf geleverd, en gewonnen! en dan moet je plots, noodgedwongen, terug naar diezelfde omgeving...

ik vocht toen alleen, gek he, alleen tegen jezelf vechten, maar toch is het zo; een kantje dat je verbergt, mijn verborgen ik, en nu is noa met haar neus op de harde feiten gedrukt, dat kantje is niet verdwenen, het lag gewoon rustig ergens op de loer, klaar om getriggerd te worden; ik voelde het al een tijdje, blijven ontkennen is dan dé tactiek; het gaat goed met me hoor! jezelf overtuigen, ik kan het als de beste! en zelfs doen alsof ik terug op de rails zit, tuurlijk wel.

haar brief was zo confronterend, intussen al honderden tranen gelaten, niet enkel voor haar, hoe erg het ook klinkt, ook voor mezelf, het besef, mijn gevecht is nog niet ten einde!

x noa

 

23:38 Gepost door Noa in Emoties | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mezelf, afscheid, confrontatie, gevecht |  Facebook |