25-01-09

final week

yep, ik ga mijn laatste week belgië in vanaf morgen! volgende week zondagochtend zit ik op het vliegtuig naar spanje. en aangezien ik een madame van deadlines ben, ben ik nog volop vanalles aan het regelen, typisch noa!

de paniek is wel weg, soms komt die nog even om het hoekje kijken natuurlijk, maar sinds ik weet waar ik ga wonen, mijn contract gefinaliseerd is en zelfs welke auto ik daar ga hebben, is het controlefreakje wat gekalmeerd. heb zelfs een housesitter gevonden die mijn huisdier kan verzorgen en mijn huisje zelf staat niet leeg natuurlijk. dus alles komt op zijn pootjes!

afscheidsfeestje gehad vorig weekend, en daar zijn traantjes gevloeid, ene keer uit 'ik ga jullie missen', twee keer uit 'gekwetst wegens enorme teleurstelling'; ik had al gemeld dat je je echte vrienden leert kennen op momenten als deze, blijkbaar ook je familie, mijn eigen broer heeft doodleuk afgebeld omdat ie te moe was (en het feestje was al bezig!!); en een 'vriendin' (kennen elkaar sinds ons dertiende) heeft ook tijdens het feestje gebeld dat ze bezoek had (die ze oorspronkelijk mee ging nemen) en ze die moeilijk het huis uit kon zetten... zo'n dingen doen je mood van de avond niet goed, integendeel. anderzijds moet het gezegd dat er ook mensen waren die je dan weer niet echt verwacht had, en dat kan ons noa hier sterk appreciëren!! conclusie, it was fun!

het besef dat ik naar spanje verhuis is er voor de rest nog wel niet helemaal en zeker niet altijd, waarschijnlijk zit ik op het vliegtuig me 2 uur aan een stuk af te vragen 'what the f*ck am i doing????' maar dat zijn zorgen voor later.

wanneer is het besef er wel, als je een zalige avond hebt beleefd met MMM, en dat dat de laatste avond was, als een mokerslag! het menselijk brein is een raar iets hoor, ben er echt achter dat hij niet de man van mijn leven is, met zijn overgestructureerd leventje, nee, te saaie boel, ook al zou die als bij wonder zijn vrouw verlaten (never gonna happen, maar kom), nope, not my cup of tea. ik wil niet dat het ganse jaar alles al ingepland staat, elke dag van de week, van elke week van de maand, van elke maand van het jaar; zelfs de weken dat je op reis gaat, nooit beke impulsief kunnen zijn, nee, niet mijn ding. en ik mis nu al romantiek in die kerel, das wel wat te snel hoor, hij is extreem lief en bezorgd, maar weinig romantisch, tja...
maar die avond dus was zo fijn, dat je beseft dat je die kerel wel gaat missen, voor zijn leuke kantjes, de goeie gesprekken, de slappe lach-momenten, het feit dat het een man is en geen jongetje, zijn bezorgdheid, en wat ie tussen de lakens te bieden heeft natuurlijk, jaja, ik geef het toe, dat ga ik ook missen!!
ben hem wel dankbaar, hij is de eerste kerel die me heeft doen ervaren wat het is om je beschermd te voelen bij iemand, en echt het gevoel gegeven dat ie me aankan (want een simpel poppemieke ben ik allesbehalve he), hij heeft er eigenhandig voor gezorgd dat ik nooit of te nimmer nog iets begin met kerels die jonger zijn dan ik!! en voor al die goeie kantjes ga ik hem dus missen, maar het is beter zo...

cu, Noa

ps om iedereen jaloers te maken, mijn appartementje in spanje heeft uitzicht op zee!!

 

 

11:41 Gepost door Noa in Emoties | Permalink | Commentaren (1) | Tags: spanje, paniek, man, gemis, afscheid, vriendschap |  Facebook |

02-03-08

gevecht

al een ganse week heb ik tijd gehad om te bloggen, en al een ganse week heb ik gedacht, maar waarover dan... alles lijkt plots zo banaal... ik zit dus niet terug op de rails...

het gaat gewoon niet goed, ik las haar brief, haar afscheid, en opnieuw begreep ik het, maar tegelijkertijd was er het besef, shit, ik begrijp dit... altijd al geweten hoor, dat er zich een sluimerend kantje in mij bevindt, maar het hele voorval heeft die oude wonden terug opengereten, de combinatie thuis wonen en dit... het gaat niet goed...

thuis wonen, terug in het ouderlijk huis verblijven, een periode die achter me lag, al meer dan 10 jaar geleden; heb toen een zwaar gevecht met mezelf geleverd, en gewonnen! en dan moet je plots, noodgedwongen, terug naar diezelfde omgeving...

ik vocht toen alleen, gek he, alleen tegen jezelf vechten, maar toch is het zo; een kantje dat je verbergt, mijn verborgen ik, en nu is noa met haar neus op de harde feiten gedrukt, dat kantje is niet verdwenen, het lag gewoon rustig ergens op de loer, klaar om getriggerd te worden; ik voelde het al een tijdje, blijven ontkennen is dan dé tactiek; het gaat goed met me hoor! jezelf overtuigen, ik kan het als de beste! en zelfs doen alsof ik terug op de rails zit, tuurlijk wel.

haar brief was zo confronterend, intussen al honderden tranen gelaten, niet enkel voor haar, hoe erg het ook klinkt, ook voor mezelf, het besef, mijn gevecht is nog niet ten einde!

x noa

 

23:38 Gepost door Noa in Emoties | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mezelf, afscheid, confrontatie, gevecht |  Facebook |