25-01-09

final week

yep, ik ga mijn laatste week belgië in vanaf morgen! volgende week zondagochtend zit ik op het vliegtuig naar spanje. en aangezien ik een madame van deadlines ben, ben ik nog volop vanalles aan het regelen, typisch noa!

de paniek is wel weg, soms komt die nog even om het hoekje kijken natuurlijk, maar sinds ik weet waar ik ga wonen, mijn contract gefinaliseerd is en zelfs welke auto ik daar ga hebben, is het controlefreakje wat gekalmeerd. heb zelfs een housesitter gevonden die mijn huisdier kan verzorgen en mijn huisje zelf staat niet leeg natuurlijk. dus alles komt op zijn pootjes!

afscheidsfeestje gehad vorig weekend, en daar zijn traantjes gevloeid, ene keer uit 'ik ga jullie missen', twee keer uit 'gekwetst wegens enorme teleurstelling'; ik had al gemeld dat je je echte vrienden leert kennen op momenten als deze, blijkbaar ook je familie, mijn eigen broer heeft doodleuk afgebeld omdat ie te moe was (en het feestje was al bezig!!); en een 'vriendin' (kennen elkaar sinds ons dertiende) heeft ook tijdens het feestje gebeld dat ze bezoek had (die ze oorspronkelijk mee ging nemen) en ze die moeilijk het huis uit kon zetten... zo'n dingen doen je mood van de avond niet goed, integendeel. anderzijds moet het gezegd dat er ook mensen waren die je dan weer niet echt verwacht had, en dat kan ons noa hier sterk appreciëren!! conclusie, it was fun!

het besef dat ik naar spanje verhuis is er voor de rest nog wel niet helemaal en zeker niet altijd, waarschijnlijk zit ik op het vliegtuig me 2 uur aan een stuk af te vragen 'what the f*ck am i doing????' maar dat zijn zorgen voor later.

wanneer is het besef er wel, als je een zalige avond hebt beleefd met MMM, en dat dat de laatste avond was, als een mokerslag! het menselijk brein is een raar iets hoor, ben er echt achter dat hij niet de man van mijn leven is, met zijn overgestructureerd leventje, nee, te saaie boel, ook al zou die als bij wonder zijn vrouw verlaten (never gonna happen, maar kom), nope, not my cup of tea. ik wil niet dat het ganse jaar alles al ingepland staat, elke dag van de week, van elke week van de maand, van elke maand van het jaar; zelfs de weken dat je op reis gaat, nooit beke impulsief kunnen zijn, nee, niet mijn ding. en ik mis nu al romantiek in die kerel, das wel wat te snel hoor, hij is extreem lief en bezorgd, maar weinig romantisch, tja...
maar die avond dus was zo fijn, dat je beseft dat je die kerel wel gaat missen, voor zijn leuke kantjes, de goeie gesprekken, de slappe lach-momenten, het feit dat het een man is en geen jongetje, zijn bezorgdheid, en wat ie tussen de lakens te bieden heeft natuurlijk, jaja, ik geef het toe, dat ga ik ook missen!!
ben hem wel dankbaar, hij is de eerste kerel die me heeft doen ervaren wat het is om je beschermd te voelen bij iemand, en echt het gevoel gegeven dat ie me aankan (want een simpel poppemieke ben ik allesbehalve he), hij heeft er eigenhandig voor gezorgd dat ik nooit of te nimmer nog iets begin met kerels die jonger zijn dan ik!! en voor al die goeie kantjes ga ik hem dus missen, maar het is beter zo...

cu, Noa

ps om iedereen jaloers te maken, mijn appartementje in spanje heeft uitzicht op zee!!

 

 

11:41 Gepost door Noa in Emoties | Permalink | Commentaren (1) | Tags: spanje, paniek, man, gemis, afscheid, vriendschap |  Facebook |

06-01-09

aftellende paniek

nu het januari is, komt het toch wel akelig dichtbij soms, the big move. minder dan een maand nog en Noa is moving out of the country, klinkt echt 'grote stap' he, is het ook wel, begin ik dag per dag meer en meer te beseffen, hoeveel mensen ik ga missen, hoeveel dagdagelijkse zaken ook. weet je hoe ik nu kan genieten van een friet met stoofvleessaus?!?!

en mijn ouders, ni te doen, precies of ik verdwijn naar de andere kant van deze aardbol, heb ze bijna elke dag aan de lijn, hebben ze nog nooit gedaan. mijn moeder staat erop dat ik in mijn laatste week nog een keer kom eten en dan ging ze mijn drie lieftallige broertjes ook uitnodigen, en ik mag kiezen wat de pot schaft. effe serieus nu, heb me er al de kop over liggen breken, want natuurlijk moet ik iets kiezen dat in spanje minder makkelijk verkrijgbaar is (ik zeg niet minder makkelijk te bereiden want precies of ik ga daar meer beginnen koken dan hier, who am i kidding???). maar dus, nog steeds geen inspiratie wat die maaltijd betreft, want ik hou nu eenmaal niet van de belgische 'boerenkost'. zie je mij al stoemp met worsten vragen, aaarghhh. vandaar dat ik zo naar spanje uitkijk, het klimaat maar ook de spaanse keuken hoor, zuiderse gerechtjes, van paella tot chorizo tot albondigas, yummie! en nog een groot voordeel, het is daar goedkoper om te gaan eten, yihaaa!

intussen begin ik langs de andere kant af en toe uit mijn gelukzalig dagdromen te ontwaken en sterk te panikeren, Noa is een echte, volwaardige controlefreak, of the worst kind dan nog, dus krijg zo stillekesaan van die paniekaanvallen. ze kunnen gaan van 'pfff, man, ik moet nog zoveel doen' tot een veel ergere tot bibberen toe 'ik krijg nooit alles meer gedaan wat ik nog zou moeten doen'. let op de nuance 'zou' he, want ben to do-lijstjes aant maken waar geen einde meer aan komt. en ken mezelf, ben beetje aan het overdrijven soms. precies of ik ga nooit meer terug naar belgië komen, soms lach ik mezelf gewoon uit, om dan na 5 seconden ontlading weer in paniek te slaan... stressy maandje dus...

een vicieuze cirkel misschien?

soit, ga mezelf nog es in slaap worstelen, want ook dat lijkt minder goed te lukken de laatste dagen...

sleep tight, Noa

ps heb mijn werkuren en kantoor doorgekregen, ga inderdaad meedoen aan de spaanse siesta, van 9u tot 14u werken en dan van 15u30 tot 19u! en mijn kantoor, op 10 km van de stad, en jammergenoeg niet richting zee, richting binnenland, maar dan nog zit ik op 15 min van de zee te werken, dus een appartement met seaview, nog steeds binnen bereik!!

00:40 Gepost door Noa in Emoties | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spanje, job, paniek, controle, gemis, eten |  Facebook |

13-12-08

moving... again

titel zegt het al. het management made me an offer i couldn't refuse!! dus Noa hier vertrekt op 1 februari 2009 naar spanje. kijk er enorm naar uit, maar het schrikt me ook af hoor, grote stap, helemaal alleen, yep, me, myself and i, naar een ander land.

mijn renovatieprojectje achterlaten, tja, voor een controlefreak als ik bijna ondenkbaar, maar het weegt gewoon niet op tegen deze once in a lifetime opportunity!

en MMM achterlaten he (my married man, de verkeerde nieuwe lover, remember), maar ook dat gemis zal van tijdelijke aard blijken te zijn, zeker van, ah ja, hier zal de 'uit het oog, uit het hart' formule aan de realiteit getoest worden, maar ben ervan overtuigd dat die formule zal werken. opnieuw, met spijt in het hart, want had het met hem graag anders zien uitdraaien. wrong time, wrong place, wrong life zelfs.

weet je waar ik het meest tegenop kijk, net al dat geregel, was zo blij eindelijk in mijn huisje te wonen, en na 4 maanden zal ik weeral verhuizen; waar ik begin oktober er heilig van overtuigd was dat ik hier nog ettelijke jaartjes zou spenderen. hmm, het lot heeft er anders over beslist. awel, dat ze dan maar mee alles terug komt inpakken ook!!

tot dusver deze update.

night. x

ps nog een belangrijke vraag, wat vraag je in godsnaam als kado voor onder de kerstboom. jaarlijks maken wij lijstjes, maar geen idee wat je op zo'n lijstje zet als je van land verhuist een dikke maand later... any tips?

 

23:33 Gepost door Noa in Emoties | Permalink | Commentaren (2) | Tags: man, job, spanje, kado, kerst, gemis |  Facebook |

02-03-08

gevecht

al een ganse week heb ik tijd gehad om te bloggen, en al een ganse week heb ik gedacht, maar waarover dan... alles lijkt plots zo banaal... ik zit dus niet terug op de rails...

het gaat gewoon niet goed, ik las haar brief, haar afscheid, en opnieuw begreep ik het, maar tegelijkertijd was er het besef, shit, ik begrijp dit... altijd al geweten hoor, dat er zich een sluimerend kantje in mij bevindt, maar het hele voorval heeft die oude wonden terug opengereten, de combinatie thuis wonen en dit... het gaat niet goed...

thuis wonen, terug in het ouderlijk huis verblijven, een periode die achter me lag, al meer dan 10 jaar geleden; heb toen een zwaar gevecht met mezelf geleverd, en gewonnen! en dan moet je plots, noodgedwongen, terug naar diezelfde omgeving...

ik vocht toen alleen, gek he, alleen tegen jezelf vechten, maar toch is het zo; een kantje dat je verbergt, mijn verborgen ik, en nu is noa met haar neus op de harde feiten gedrukt, dat kantje is niet verdwenen, het lag gewoon rustig ergens op de loer, klaar om getriggerd te worden; ik voelde het al een tijdje, blijven ontkennen is dan dé tactiek; het gaat goed met me hoor! jezelf overtuigen, ik kan het als de beste! en zelfs doen alsof ik terug op de rails zit, tuurlijk wel.

haar brief was zo confronterend, intussen al honderden tranen gelaten, niet enkel voor haar, hoe erg het ook klinkt, ook voor mezelf, het besef, mijn gevecht is nog niet ten einde!

x noa

 

23:38 Gepost door Noa in Emoties | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mezelf, afscheid, confrontatie, gevecht |  Facebook |

24-02-08

rollercoaster

life is an emotional rollercoaster, meer dan dat kan ik er niet opkleven, het is de exacte beschrijving van hoe ik mij de afgelopen dagen gevoeld heb...

dinsdag post ik NEXT ivm de topsporter, woensdagavond belt hij me dan toch terug, rollercoaster up!, zijn agenda wel ni bij de hand, maar om te zeggen dat hij me snel iets laat weten, intussen zondagavond en buiten een smsje heen en weer ivm uitgaan, geen teken van leven meer, rollercoaster down...

vandaag merk ik dat Topsporter een profiel heeft op zo'n networking site, ikke nieuwsgierig, dus beke rondkijken tussen zijn vrienden, wie zie ik daar tussen staan, maatje 34, komaan man, soms is de wereld echt te klein! ik hoef echt niemand beter te leren kennen die maatje 34 kent... maar kerel blijft wel in mijn hoofd hangen, hmmm, niet goed... rollercoaster further down!

vrijdagavond heel leuk feestje gehad en ook al moest ik vroeg uit bed om naar m'n renovatieprojectje te rijden, het maakte me niet uit, want ik kon de wereld aan, ik voelde me goed en gelukkig! rollercoaster up.
en dan zaterdagochtend, de rollercoaster keldert van torenhoog helemaal de dieperik in, wanneer ik telefoon krijg vanuit frankrijk, mijn moeder aan de lijn (normaal belt die nooit, ze smst altijd, en ze vertrokken hier donderdag pas, dus dan wist ik, er is iets mis)... wenend, met schokkende stem, "Noa, ik heb slecht nieuws... je verre nichtje heeft gisteren zelfmoord gepleegd" auto aan de kant, verdwaasd heb ik daar een tijdje gezeten, op automatische piloot verder gereden, en zo heel de dag, eigenlijk heel het weekend verder gegaan..
tranen heb ik niet gelaten, ik weet dat zij zich beter, gelukkiger voelt nu, als het leven zo zwaar is dat je elke dag, al jaren aan een stuk, moet worstelen om nog maar op te staan, dan heb ik begrip voor de keuze die iemand maakt... ze liet een lange brief achter met antwoorden...
het klinkt misschien raar dat ik dat zeg, dat ik er begrip voor heb, maar toch is het zo, verdriet voel ik wel, vooral voor haar vriend...

voor de rest, zaterdag met miss C en S1 (begin vrienden te mixen, zodat we mekaar allemaal leren kennen, en zo weer meer mensen leren kennen) gaan eten en naar verjaardagsfeestje van Ex-klasgenootje uit het middelbaar geweest; had Ex-klasgenootje paar jaar ni meer gezien, en via diezelfde networking site terug tegengekomen. die sites zijn soms ook nuttig! van miss C en S1 les gekregen in hoe ik minder 'ice queen' kan uitstralen, waar vrienden niet goed voor zijn!! goed gelachen dus, rollercoaster beetje terug up.

vandaag, na de site waar ik zie dat Topsporter en maatje 34 elkaar kennen, check ik mijn mail, mailtje van mijn allereerste ex (in totaal 5 jaar samen geweest, eerste vriendje trouwens, 17 was ik bij de start). had forward gedaan van mail over hoe iemand een 'seizoen' in je leven kan verschijnen en er dan weer terug uit kan verdwijnen, maar dat dat altijd z'n reden heeft... hij woont in het Midden Oosten nu, met zijn vrouw, sporadisch hebben we nog contact... vandaag dus een mail, in reply op mijn forward, dat hij mij altijd heel graag gezien heeft, en dat ik enorm speciaal blijf voor hem... goed bedoeld, en zonder bijbedoelingen, maar ik ben gecrasht, de rollercoaster is net van de rails gegaan... ni meer gewoon wenen, maar echt luidop snikken, het besef dat hij ook enorm speciaal voor mij is gebleven, maar hij is gelukkig nu, niet met mij...

tot de volgende!

ps tegen dan zit mijn rollercoaster terug op de rails hoor, zo gaat het altijd...

 

23:47 Gepost door Noa in Emoties | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gevoelens, verdwaasd, feestje, mail, ex |  Facebook |